به تشخيص جناب احمد منزوى « دستنويس نگارنده » بوده است و براى تصحيح آن در قسمت اول البته من تا آنجا كه توانستم از تصحيحات شادروان عباس اقبال بهره گرفتم و فزونتر از آن تا آنجا كه در وسع داشتم و وقت اجازه مىداد به تصحيح و توضيح پرداختم ، پيش از اين رضا قلى خان هدايت بعضى از نكات را در حاشيهء نسخه خطى فهرس التواريخ توضيح داده بود كه آنها را حفظ كردم و با رمز « ر . ه - » در زير صفحات آوردم و هاشم محدث هم نكاتى را توضيح داد كه آنها را نيز با رمز « ها » مشخص ساختم . اما توضيحات بىنام‌ونشان هرچه هست از اين بىنام‌ونشان است و اميد كه در نظر اهل فضل مقبول افتد . تصحيح قسمت دوم آسانتر بود . زيرا روضة الصفاى ناصرى را در پيش رو داشتم و هرجا كه ترديدى روى مىنمود بدان مراجعه مىكردم و خوشبختانه در اين قسمت اطمينان خاطر من بسيار بيشتر از قسمت اول است كه سخت مختصر و غالبا مبهم است خاصه آن‌كه اسماء تاريخى دچار تصحيف و تحريف فراوان شده و جستجوى صورت صحيح آن‌گاه ساعتها وقت مىگرفت . در پايان اين سخن بايد تشكر كنم از هاشم محدث يادگار دوست ديرين و در گذشته دكتر سيد جلال الدين محدث كه استنساخ اين كتاب را مشتاقانه برعهده گرفت و فهارس آن را بادقت تمام به پايان رسانيد حتى در توضيح مشكلات كتاب مرا يارى كرد و بىگمان اگر همت و جديّت او نبود هرگز به اين خدمت توفيق نمىيافتم . از خداوند توفيق مستمر او را در انجام چنين خدمتهاى فرهنگى خواستارم . همچنين بايد تشكر كنم از دست‌اندركاران مؤسسه مطالعات و تحقيقات فرهنگى كه در اين كتاب به ديدهء تحسين نگريستند و در من به عين عنايت . از همه سپاسگزارم و بيش از همه سپاس دارم از استاد فقيدم عباس اقبال آشتيانى كه نه‌تنها معلمى دلسوز و مشوقى مشفق بلكه راهنمايى دانشور بود كه به فرهنگ و ادب و تمدن اين سرزمين اهورايى يعنى ايران عزيز سخت دلبسته و وابسته بود و به من نيز آموخت كه به سرزمين ايران و تمدن والاى آن و مردم هوشمند و كوشايش مهر بورزم . من اين تأليف را كه جزئى از تاريخ پرافتخار وطن من است نثار روح پرفتوح وى مىكنم زيرا او به اين تاريخ پرنشيب و فراز ايران و ايرانى مهر مىورزيد . تهران . هشتم بهمن‌ماه 1371 عبد الحسين نوائى